ഇറോം,നിന്നെ ഞങ്ങള്‍ മറക്കുകയാണ്

വിടർത്തിയിട്ട മുടിയിഴകള്‍-
ക്കിടയിലെ വിളറിയ മുഖത്ത്
ദൃഢനിഛയത്തിന്‍റെ തിളക്കം ,
കണ്ണീര്‍ നിറയാത്ത കണ്ണുകളില്‍
പ്രതീക്ഷയുടെ പ്രകാശനാളം
മൌനത്തിലുറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ക്ക്
തീക്കനലിന്‍റെ ചൂട്
ചോരവറ്റിയ കവിളില്‍
പ്രണയത്തിന്‍റെ തുടിപ്പ്
ഇവള്‍ ഇറോം ശര്‍മ്മിള
സന്ധിയില്ലാ സമരത്തിലെ
ഏകാകിയാം യോദ്ധാവ്
മനക്കരുത്തിന്റെ പര്യായം!

കാണാമറയത്ത്‌ കാവലായ്‌
കരളുരുകും അമ്മതന്‍
പ്രാർത്ഥനയുടെ പുതപ്പ് ചൂടി
നീർത്തുള്ളിയിൽ വിശപ്പാറ്റിച്ചു
വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോകവേ
ഒറ്റമുറിയിലെ വെളിച്ചത്തില്‍
മേഘശകലങ്ങളെപ്പറ്റിയവള്‍
ഇപ്പോഴും കവിതയെഴുന്നു

പത്ര ധര്‍മ്മങ്ങളും
ദൃശ്യ വിസ്മയങ്ങളും
ആഘോഷിക്കപ്പെടാത്ത
നിന്‍റെ സ്വയംവേദനയുടെ സമരം
“അഫ്സ്പാ”യുടെ അവസാനം
സ്വപ്നം കാണുമ്പോള്‍
സ്വപ്നങ്ങളില്ലാതെ ജീവിയ്ക്കാന്‍
ഞങ്ങള്‍ പഠിയ്ക്കുകയാണ്

എവിടെയോ മരിച്ചുവീഴുന്നവരുടെ,
മാനഭംഗം ചെയ്യപ്പെടുന്നവരുടെ
കുടിയിറക്കപ്പെടുന്നവരുടെ
നിലയ്ക്കാത്ത നിലവിളികള്‍
കാറ്റിലും അലയുന്നത്
ഞങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്

അധികാരത്തിന്‍റെ ആര്‍ത്തിയില്‍
അഴിമതിയുടെ ഭണ്ഡാരങ്ങള്‍
നിറയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്
ജനാധിപത്യത്തിലെ ഏകാധിപതികള്‍
ചരിത്രത്തിന്‍റെ ചുവരുകളില്‍
അവരും ഇടം തേടുകയാണ്

എത്ര ചവിട്ടിയരച്ചാലും
പിന്നെയുമവര്‍ക്കു വണങ്ങി
“ജനസമ്മതി” രേഖപ്പെടുത്താന്‍
ഞങ്ങള്‍ ശീലിച്ചുപോയി

മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെ
സമരചരിത്രത്തിലെ
മറക്കപ്പെട്ട നായികേ,
നിന്നെഓര്‍ക്കാന്‍, ഒരുമാത്ര
ഓര്‍ത്തു വിതുമ്പുവാന്‍
ഞങ്ങള്‍ക്ക് സമയമില്ല
പൊറുക്കുക, “ഇറോം”
നിന്നെ ഞങ്ങള്‍ മറക്കുകയാണ്
മങ്ങി മങ്ങി കത്തുന്ന
ജീവനാളം ഊതിയൂതി
തെളിയ്ക്കട്ടെ കാലം…

(Pic courtsey: Google)

പാഠപുസ്തകങ്ങള്‍ പറയാത്തത്

പണ്ട് പാഠപുസ്തകത്തില്‍ പഠിച്ചു
ഏട്ടിലെ പശു പുല്ലു തിന്നില്ലെന്ന്
ഇന്ന് നാട്ടിലെ പശുക്കള്‍ക്ക് തിന്നാനും
പുല്ലമില്ല വൈക്കൊലുമില്ല, വിത്തൊക്കെ
ജനീവയിലെ ബാങ്കില്‍ പണയത്തിലാണ്

സ്ക്കൂളില്‍ പഠിപ്പിച്ചത് ആന -
കേരളത്തിന്‍റെ മൃഗം , പക്ഷെ
പത്രം വായിച്ച കുട്ടി ചോദിക്കുന്നു
നമ്മുടെ ദേശീയ മൃഗം താപ്പാനയാണോ?

കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെ പാലുള്ളൂ
എന്നും ക്ലാസ്സില്‍ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു
ഇന്നും കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ കരയുന്നുണ്ട്
എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ കലരാത്തപാലിന്

നാടോടുമ്പോള്‍ നടുവേ ഓടണം
എന്നും പഠിച്ചതാണെങ്കിലും
നാട്ടാരൊന്നും ഓടാറില്ല, കൊതുകിന്‍റെ
കുത്തേറ്റ് കൂനിയാണ് നടക്കുന്നത്

തിളച്ചവെള്ളത്തില്‍ വീണപൂച്ച പച്ച-
വെള്ളം കണ്ടാലും കരയുമെന്നു പഠിച്ചിട്ടും
ആടു, തേക്കു, മാഞ്ചിയത്തില്‍ തൊട്ടു
പൊള്ളിയവരൊക്കെ “ടോട്ടലാ”യിവീണു

കണ്ണുണ്ടായാല്‍ പോര കാണണം
എന്നാണ് ഗുരുക്കന്മാര്‍ പഠിപ്പിച്ചത്
ചില ഗുരുക്കന്മാരെപോലും കാണാന്‍
പെണ്‍കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് പേടിയാണ്

വിദ്യാധനം സര്‍വ്വധനാല്‍ പ്രധാനം
എന്നാണ് പഠിച്ചതെങ്കിലും കിടപ്പാടം
വിറ്റ ധനമെല്ലാം കൊടുത്താലും
പട്ടിണിപാവങ്ങള്‍ക്കും സ്വാശ്രയവിദ്യ

ആയിരംകുറ്റവാളികള്‍ രക്ഷപെട്ടാലും
ഒരുനിരപരാധിയും ശിക്ഷിക്കപെടരു –
തെന്നു നിയമപാലകരെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടും
ഒരു കുറ്റവാളിയെ രക്ഷപെടുത്താനവര്‍
ആയിരം നിരപരാധികളെ ശിക്ഷിക്കുന്നു

മണ്ണും പെണ്ണും ഒരുപോലെന്നു പഠിച്ചിട്ടും
മണ്ണ് തരിശിട്ടു പെണ്ണിന്‍റെ പിന്നാലെയാണ്
മിന്നുന്നതെല്ലാം പൊന്നല്ല എന്നു പഠിച്ച
മലയാളിയ്ക്കു മാനംപോലും പൊന്നിലാണ്

നിന്നോട് ...

ഇത്തിരി വെട്ടത്തിലീ കിളിവാതിലില്‍

ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു നീ കാണുന്ന കാഴ്ചകള്‍

എത്ര ചെറുതെന്നറിയുക, അറിവി-

ന്നതിരുകള്‍ കെട്ടാതിരിയ്ക്കുക 

 

താഴേയ്ക്ക് നോക്കി ഭയത്തിന്‍

പാതാളങ്ങള്‍ കാണാതിരിക്കുക

ഹൃദയതാളം മുറുകാം, നിലച്ചെന്നു

തോന്നാം, എങ്കിലും ശ്രമിക്ക

വിടരട്ടെ കുഞ്ഞു ചിറകുകള്‍

വാനം വിരിച്ചിട്ട വീഥികള്‍

നക്ഷ്ത്രജാലം മിന്നുന്ന പാതകള്‍

വെഞ്ചാമരം വീശുന്ന മേഘങ്ങള്‍

നിന്നെക്ഷണിക്കുന്നു ചക്രവാളങ്ങള്‍

തളര്‍ന്നു പോകാം, മരീചിക തന്‍

ചതിയില്‍വീണു ദിശതെറ്റിയലയാം

കാത്തു നില്ക്കാതെ കൂടെയുള്ളവര്‍

പറന്നുപോകാം, എങ്കിലുമോര്‍ക്കുക

വന്‍ചിറകുകള്‍ വേണ്ട ദൂരം താണ്ടുവാന്‍

കൂര്‍ത്ത നഖങ്ങള്‍ വേണ്ട വിശപ്പകറ്റുവാന്‍

മരുഭൂമിയിലുണ്ട് മരുപ്പച്ചകള്‍

പ്രകൃതി നിനക്കായ്‌ കരുതിവെച്ച

പഴങ്ങളും, തണലിന്‍ തണുപ്പും 

വഴിയിലുപേക്ഷിക്ക പൊഴിഞ്ഞ

തൂവല്‍ പോല്‍ പരാജയങ്ങളെ

കുടഞ്ഞെറിയുക നനഞ്ഞചിറകിലെ

നീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ പോല്‍ കദനങ്ങളെ

അലസമായിട്ട മനസ്സില്‍ തിന്മകള്‍

അഴുക്കുചാലുകള്‍ തീര്‍ത്തിടാം

മനസ്സിന്നപാരമാം കരുത്തറിയുക

ഏതുവേഗങ്ങളിലും പറന്നുയരാം

മത്സരിക്ക നിന്നോടുമാത്രമായെന്നും 

കാത്തിരിയ്കയാണ് നിന്‍വഴികള്‍

കാലം മായ്ക്കുവാനകാത്ത

സുവര്‍ണ്ണ മുദ്രകള്‍ ചാര്‍ത്തുവാന്‍  

ഇല്ല നിന്നോടിനി പറയുവാന്‍ ഒന്നുമേ 

മെല്ലെ ചിറകു വിടര്‍ത്തി നീയീപടിയിറങ്ങവെ

ചാരത്തു ചേര്‍ന്നിരിക്കണ്ട പോകണമിനി- 

ദൂരേയ്ക്ക്, നിന്‍ സ്വപ്നലോകങ്ങള്‍ തേടി

(Pic courtsey: Google)